پورتال فرهنگی مذهبی قران فارسی
چهارشنبه 5 مرداد 1390 :: نویسنده : صفدر
یكی از ویژگی‌های قرآن برخورد غیر مستقیم با مخاطبان است. امام صادق ـ علیه السّلام ـ فرمود:
«انّ اللهَ بَعَثَ نَبیَّهُ بِایّاكَ اَعْنی وَ اسْمَعی یا جارَه»[10]
«خداوند پیامبرش را به شیوه (به تو می‌گویم كه همسایه‌ات بشنود) مبعوث كرد.»
از این رو، آیات بسیاری به ظاهر، عام یا فرد خاصی مورد خطاب قرار گرفته است. حال آنكه مقصود از عموم فرد خاص یا افراد دیگری غیر از مخاطبین است. به عنوان مثال در سورة «توبه» گروهی مورد اعتراض شدید واقع گشته‌اند كه چرا به دنیا روی آورده‌اند و از رفتن به میدان جنگ خودداری می‌كنند. این عدّه با خطاب
«یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا ما لَكُمْ إِذا قِیلَ لَكُمُ انْفِرُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَی الْأَرْضِ أَ رَضِیتُمْ بِالْحَیاةِ الدُّنْیا مِنَ الآخِرَةِ»[11]
مورد توبیخ قرار گرفته‌اند. حال آن كه گروه خاصی مقصود است كه همان منافقین باشند. و قرآن نفرمود یا اَیُّها الَّذینَ نَافَقوا. این كه در آیه فوق به صورت مستقیم منافقان را خطاب قرار نداده و بر ادعای ایمان آن‌ها تكیه كرده است با خطاب (یا اَیُّها الّذین آمنوا) می‌خواهد روحیة ایمان را در آن‌ها تحریك نموده و از نفاق و دنیا طلبی دور نماید.
در «سورة مائده» حضرت عیسی ـ علیه السّلام ـ مورد بازپرسی و محاكمه شدید خداوند قرار گرفته است كه در واقع تعریضی است به اهل كتاب:
«وَ إِذْ قالَ اللَّهُ یا عِیسَی ابْنَ مَرْیَمَ أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِی وَ أُمِّی إِلهَیْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ...»[12]
«یاد كن هنگامی را كه خداوند فرمود: ای عیسی آیا تو به مردم گفتی من و مادرم را هم چون دو خدا به جای خدا بپرستید؟»
و یا مؤمن آل یاسین با وجود آن كه از صدّیقین بزرگ در تاریخ انبیاء بوده خود را در موضع مشابه قومش قرار داده و از خود انتقاد می‌كند و می‌فرماید:
«وَ ما لِیَ لا أَعْبُدُ الَّذِی فَطَرَنِی وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ»[13]
«من چرا كسی را پرستش نكنم كه مرا آفریده، و همگی به سوی او بازگشت داده می‌شوید.»
در این آیه عدول از متكلم به جمع مخاطب « وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ » نشان می‌دهد كه اصلاً مصداق واقعی، قومش می‌باشند. این نحوة برخورد تأثیر بسزایی در كنار زدن حالت عناد و جبهه‌گیری در افراد مخالف دارد و موضع فروتنی و حق پذیری را در وجودشان تقویت می‌نماید.
در آیة دیگر قرآن خطاب به پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ می‌فرماید:
«اگر شرك ورزی، حتماً عملت تباه می‌شود و مسلّماً از زیانكاران خواهی شد.» و طبیعی است كه پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ هرگز شرك نمی‌ورزد و مراد مردم هستند».
«ای مؤمنان چرا هنگامی كه به شما گفته می‌شود در راه خدا رهسپار (جهاد) شوید، بر زمین سنگینی می‌كنید؟ آیا زندگی دنیا را به جای آخرت راضی شده‌اید؟



نوع مطلب : ویژگی های قران، 
برچسب ها : یكی از ویژگی‌های قرآن برخورد غیر مستقیم با مخاطبان است. امام صادق ـ علیه السّلام ـ فرمود: «انّ اللهَ بَعَثَ نَبیَّهُ بِایّاكَ اَعْنی وَ اسْمَعی یا جارَه»[10] «خداوند پیامبرش را به شیوه (به تو می‌گویم كه همسایه‌ات بشنود) مبعوث كرد.» از این رو، آیات بسیاری به ظاهر، عام یا فرد خاصی مورد خطاب قرار گرفته است. حال آنكه مقصود از عموم فرد خاص یا افراد دیگری غیر از مخاطبین است. به عنوان مثال در سورة «توبه» گروهی مورد اعتراض شدید واقع گشته‌اند كه چرا به دنیا روی آورده‌اند و از رفتن به میدان جنگ خودداری می‌كنند. این عدّه با خطاب «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا ما لَكُمْ إِذا قِیلَ لَكُمُ انْفِرُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَی الْأَرْضِ أَ رَضِیتُمْ بِالْحَیاةِ الدُّنْیا مِنَ الآخِرَةِ»[11] «ای مؤمنان چرا هنگامی كه به شما گفته می‌شود در راه خدا رهسپار (جهاد) شوید، بر زمین سنگینی می‌كنید؟ آیا زندگی دنیا را به جای آخرت راضی شده‌اید؟ مورد توبیخ قرار گرفته‌اند. حال آن كه گروه خاصی مقصود است كه همان منافقین باشند. و قرآن نفرمود یا اَیُّها الَّذینَ نَافَقوا. این كه در آیه فوق به صورت مستقیم منافقان را خطاب قرار نداده و بر ادعای ایمان آن‌ها تكیه كرده است با خطاب (یا اَیُّها الّذین آمنوا) می‌خواهد روحیة ایمان را در آن‌ها تحریك نموده و از نفاق و دنیا طلبی دور نماید. در «سورة مائده» حضرت عیسی ـ علیه السّلام ـ مورد بازپرسی و محاكمه شدید خداوند قرار گرفته است كه در واقع تعریضی است به اهل كتاب: «وَ إِذْ قالَ اللَّهُ یا عِیسَی ابْنَ مَرْیَمَ أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِی وَ أُمِّی إِلهَیْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ...»[12] «یاد كن هنگامی را كه خداوند فرمود: ای عیسی آیا تو به مردم گفتی من و مادرم را هم چون دو خدا به جای خدا بپرستید؟» و یا مؤمن آل یاسین با وجود آن كه از صدّیقین بزرگ در تاریخ انبیاء بوده خود را در موضع مشابه قومش قرار داده و از خود انتقاد می‌كند و می‌فرماید: «وَ ما لِیَ لا أَعْبُدُ الَّذِی فَطَرَنِی وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ»[13] «من چرا كسی را پرستش نكنم كه مرا آفریده، و همگی به سوی او بازگشت داده می‌شوید.» در این آیه عدول از متكلم به جمع مخاطب « وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ » نشان می‌دهد كه اصلاً مصداق واقعی، قومش می‌باشند. این نحوة برخورد تأثیر بسزایی در كنار زدن حالت عناد و جبهه‌گیری در افراد مخالف دارد و موضع فروتنی و حق پذیری را در وجودشان تقویت می‌نماید. در آیة دیگر قرآن خطاب به پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ می‌فرماید: «اگر شرك ورزی، حتماً عملت تباه می‌شود و مسلّماً از زیانكاران خواهی شد.» و طبیعی است كه پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ هرگز شرك نمی‌ورزد و مراد مردم هستند».،
لینک های مرتبط :


درباره وبلاگ

بسم الله الرحمن الرحیم


«إن هذا القرآن یهدی للتی هی أقوم و یبشرالمؤمنین الذین یعملون الصالحات أن لهم أجرا كبیرا»

مدیر وبلاگ : صفدر
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :

                    
 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic