پورتال فرهنگی مذهبی قران فارسی
چهارشنبه 14 فروردین 1392 :: نویسنده : صفدر

رشوه

آنچه می خوانید بیانات حکیم متاله و مفسر فرزانه‌ی قرآن، آیت الله جوادی آملی است که در  خلال جلسه دیدار مسئولین سازمان دارالقرآن‌الكریم و گروه تدوین سند راهبردی "قرآن و فضای مجازی" با معظم له ایراد فرموده‌اند:

« اعوذ بالله من الشیطان الرجیم، بسم‌الله الرحمن الرحیم – بنده هم متقابلاً حضور اساتید بزرگوار را گرامی می‌دارم و از این گزارش امیدبخش بسیار خوشحالیم و از خدای سبحان به بركت قرآن و عترت مسئلت می‌كنیم كه سعی شما بزرگواران را مشكور بكند و این مجاز را به حقیقت تبدیل كند كه انشاءالله بتواند جامعه را روشن كند و میلاد وجود مبارك ثامن الحج(علیه‌السلام) را هم به پیشگاه ولی‌عصرمان تبریك عرض می‌كنم و این دهه پربركت كرامت را هم گرامی می‌داریم.

مطالب مهم این است كه ما خودمان قرآنی فكر كنیم. وقتی قرآنی فكر كردیم، قرآن در زندگی ما حضور پیدا می‌كند. الان به استثناء اوحدیِ از ما، ما قرآنی زندگی نمی‌كنیم. قرآن می‌خوانیم، مسلمانیم، نماز می‌خوانیم، حج عمره هم داریم، انشاءالله بهشت هم می‌رویم، اما قرآن در زندگی ما نیست، یعنی دین در زندگی ما نیست. دین داریم، زندگی هم داریم. بعضی‌ها دین در زندگیشان هست. اما ما دین داریم، زندگی هم می‌كنیم. فرقش این است كه اگر ما از همین مثالهای ساده و قرآنی شروع بكنیم و بعد دوباره برگردیم و نگاه بكنیم، می‌بینیم دین در زندگی ما نیست. ما از همین مثالهای ساده و عرفی روزانه‌مان مثال می‌زنیم. اگر كسی یك ظرف میوه‌ای برای ما بفرستد ما اول سۆال می‌كنیم آن چیست؟ می‌گویند این میوه‌ است[می‌پرسیم] كی داد؟ فلان آقا و بعد از او تشكر می‌كنیم. یك پارچه‌ای برایمان بیاورند، سۆال می‌كنیم این چیست[می‌گویند] پارچه است. كی داد؟ فلان شخص داد. این زندگی ماست. اما یك موحد قرآنی این جور زندگی نمی‌كند. می‌گوید این چیست؟ می‌گویند میوه است. می‌گوید كی آورد؟ و نه كی داد؟، كی آورد؟ فلان آقا. ما[كی داد] را با[كی آورد] یكی می‌كنیم.[در حالی] كه این نیست؟

خوب خیلی فرق است. در كلمات ائمه(ع) كه حسابش جدا، آن اوحدیِ از مردان الهی مثل مرحوم قاضی، هرگز نمی‌گویند كی داد؟ می‌گویند كه آورد؟ معلوم می‌شود كه زندگی زندگی قرآنی نیست.

این را عرض می‌كنم برای اینكه معلوم بشود چه جور آدم، عالم بی‌عمل[می‌شود]. یعنی آیات را خوب تفسیر می‌كند، سخنرانی می‌كند، منبر می‌رود، «قل للمۆمنین...» را خوب سخنرانی می‌كند و بعدش هم به نامحرم نگاه می‌كند. چه طور می‌شود؟! آیه «اكالون لسحت» را می‌خواند، «فیسحتكم» را می‌خواند كه رشوه – رومیزی[یا] زیرمیزی - پوست آدم را می‌‌كند. «سُحت» است. «فیسحتكم» یعنی پوستتان را می‌كند. این را خوب معنی می‌كند، بررسی می‌كند اما رومیزی و زیرمیزی، هر كدام آمد، می‌گیرد! چه جور می‌شود؟!


ادامه مطلب


نوع مطلب : دین و اندیشه، 
برچسب ها : گناه، آیت الله جوادی آملی، قارعه،
لینک های مرتبط :


درباره وبلاگ

بسم الله الرحمن الرحیم


«إن هذا القرآن یهدی للتی هی أقوم و یبشرالمؤمنین الذین یعملون الصالحات أن لهم أجرا كبیرا»

مدیر وبلاگ : صفدر
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :

                    
 
 
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو